Çünkü bugüne kadar gelirimiz artmış değildir, refaha kavuşamadık. Mutlu değiliz, geleceğimize umutla bakamıyoruz. 

Ama her gün hükümetin cilalı sözlerini dinliyoruz. Oysa ekonomi cilalanmış açıklamalarla iyiye gitmez. Ekonomide başarı,halkın refahı ile ölçülür. Gördüğümüz kadarı ile halkın refahı gün be gün azalmaya devam etmektedir. Nitekim ülkemizde yaklaşık 14 milyon insanımız yoksulluk sınırı altında, 13 milyona yakın insanımız da işsizdir.

Ekonomi iyi ise,neden memura insanı güldürecek kadar az zam veriliyor, niçin iç ve dış borç devamlı artıyor? Esnafımız ve üreticimiz geçen yılları arar durumda. Çünkü her gün kepenkler kapanmakta, iflaslar fırtına gibi birbiri ardına gelmekte. Ödenemeyen senetler, çekler sebebiyle icra daireleri çalışamaz halde. Cezaevleri lebalep dolu.

Halkın alım gücü kalmadı. İşçi, memur, emekli perişan. Fakir ile zengin arasındaki uçurum alabildiğine büyüyor, üretim azalıyor. İktidar zam ve vergilerle insanımızı ezdikçe eziyor. Bir nevi Haim Nahum doktrini uygulanıyor.

30.11.2009 tarihi itibariyle merkezi yönetim borç stoku 440,7 milyar TL oldu. İç borç yıllık % 22 artışla 329,6 milyar TL, dış borç yıllık % 9 artışla 110,9 milyar TL oldu. Borçların yaklaşık % 60’ı iç piyasa borcu, % 15’i kamu kesimine iç borç, % 25’i dış borç şeklinde olmuştur. Borçların 308,1 milyar TL’si TL cinsinden, 129,5 milyar TL’si döviz cinsinden, geri kalan 0,4 milyar TL’si dövize endeksli borçlardan oluşmaktadır.

Türkiye genelinde işsizlik oranı 2008 yılında 11.0 iken, 2009 yılı Ekim’inde işsizlik oranı % 14’e yükselmiştir. Şu andaki gerçek oran  ise % 20’nin üzerindedir.

Bunların hepsi bugün var mı? Var. Öyle ise ekonomi nasıl iyiye gidiyor, ca-i sualdir.

ZITLAŞMA VE MECLİSTE ARBEDE

Milletvekili seçimlerinden itibaren TBMM’nde büyük bir gerginlik yaşanmaktadır. Siyasi partiler birbirlerine karşı hasım muamelesi yapmaktadır. Birinin söylediğini diğeri yalanlamakta, bundan dolayı da zaman zaman Meclis’te kavgalar olmaktadır. Eften püften sebeplerle siyasi ajitasyon yapılmaktadır.

Fındık kabuğunu doldurmayacak iddialar ve cevaplar. İnsanlarımız bunların haline bakıp hem vahlanıyor, hem de üzülüyor. Zira çözüm bekleyen sayısız meselemiz varken, bunlarla ilgilenileceği yerde, parti genel başkanlarının tutarsız, frensiz konuşmaları Meclis’i karıştırıyor. Bu durumlardan nasiptar olmak isteyenler de efeleniyor.

Başbakan siyaseten etik olmayan konuşmaları ile tahriklerde bulunurken, muhalefet sıraları da ona maalesef çanak tutuyor. Bir horoz dövüşüdür gidiyor. Milletimiz de basireti bağlı, olan biteni seyrediyor. Siyasi taassup içinde inadına tuttuğu partiden de bir türlü vazgeçmiyor.

Bir Tayyip Erdoğan’a bakıyor, bir Deniz Baykal’a ve Bahçeli’ye. Arada bir fark göremediği halde, pusulası bozuk bir gemi gibi yoluna devam ediyor. Ne yapalım, insanın gönül ibresi bir kere bozuldu mu, doğruyu eğriden, güzeli çirkinden, hakkı batıldan ayırt edemiyor. Sonra da kendisini değil, partileri suçlayıp duruyor.

Bu durum karşısında soruyoruz: Türkiye nereye koşuyor?